Cheqqer

Qua ergernis scoren de Nederlandse Spoorwegen een dikke tien op de schaal van één tot en met tien. ‘Je zal er maar werken’, ‘sukkels’, ‘of het nu herfst (bladeren), zomer (hitte) of winter (sneeuw) is, er is altijd iets’. Zie je, zo ergeren ook wij ons Cheqqergroen en geel. Maar, wij hebben het goed, lieve mensen. We moeten de NS eigenlijk op handen dragen, want oh oh, wat kunnen we gelukkig zijn, ja zelfs met het feit dat de werkzaamheden bij Schiphol nog maanden gaan duren.

Want, in India denken ze: hadden we maar werkzaamheden. Er gebeuren regelmatig ongelukken op de duizenden kilometers spoor in dit grote, indrukwekkende land. Op 19 juli vielen er nog minstens 57 doden door een botsing tussen twee treinen, die ‘per ongeluk’ op hetzelfde spoor terecht kwamen. Ik durf het niet compleet met zekerheid te zeggen, maar het is vrij onwaarschijnlijk dat dit ook in Nederland zal gebeuren.

Zijn reizen in de NS treinen in Nederland ronduit saai te noemen, dát kun je dan weer niet zeggen van de treinen in India. Ik zat regelmatig in een trein in India en het is precies zoals in de film; mensen hangen uit het raam (voor zover dat kan met de spijlen ervoor, de enige vorm van ‘veiligheid’) en de deuren waren open of zaten er gewoonweg niet in. Alle plaatsen waren bezet, het is er ontzettend heet, de locals staren je met open mond aan en alles is smerig en plakt aan je lijf. Heb je een sleeper, dan is het nóg meer fun; de bedden zijn van een soort zeil, dat zich in die hitte aan je vastzuigt, ranzig! Maar het ergste is nog: de ratten en kakkerlakken in de treinen.

Op het station in Dehli stond in geniaal gebrekkig Engels: ‘Register here for cockroaches and rats’. Zo van: ratten en kakkerlakken hier melden. Maar ze bedoelden natuurlijk dat je daar naartoe moet gaan, mocht je een kakkerlak spotten. Als er iéts ‘voor de vorm’ gedaan wordt, is dit het wel. Als ik elke kakkerlak in een trein in India moet gaan registreren…poeh. T is dat ik in die tijd nog onwetend was; ik wist niet dat die gigantisch ranzige reuzen insecten, waar je echt van moet overgeven als je er alleen al naar kijkt, konden vliegen. Ik dacht: als ik gewoon in dat bed blijf zitten, kunnen ze niet naar me toe. Nou uhhh, wel dus, maar gelukkig kwam ik daar na mijn India reis pas achter.

Dus mensen, dit was even een reminder; in India gebeuren er vreselijke ongelukken in de trein en word je vergezeld door ongewilde vrienden, de NS laat het alleen maar tien keer per dag afweten, wat is daar nu erg aan? Moraal van het verhaal: ga eens wat vaker met de trein, waar ook ter wereld, das ook nog goed voor het milieu!